366

18 november 2004
(e-mail aan een vriend)


Ik moet je ook nog even een raar verhaal vertellen. Precies genoteerd zoals het gebeurde. Wie het weet, mag het zeggen - ik hoef het niet te weten. Het voegt voor mij niets toe aan hoe ik me voel en wat ik voel.
Maar het was wel heel vreemd:

Ik heb vannacht beneden geslapen, in Huub's oude relaxstoel. Doe ik wel vaker, want het ligt zo lekker en slaapt heel goed. Ik was te onrustig om naar boven en naar het echte bed te gaan. Maar vanochtend, het is dus Huub's vierde sterfdag, weigert het mechaniek van de stoel ineens. Hij wilde gisteren wel netjes uitgeklapt, maar nu met geen mogelijkheid meer terug in de gewone stoelstand. Kom ’s, Camiel, weet jij hoe dit moet? Als we de stoel een beetje helpen met inklappen, knapt er een stang. We worden er wat lacherig van: wel toevallig, maar ook wel mooi symbolisch, dat dat net vandaag gebeurt. Camiel ziet het als een afkeurend gebaar van hogerhand: had je maar netjes boven in je bed moeten slapen vannacht, ma. Zoals het hoort.

Een uur later merk ik dat zowel mijn telefoon als internet eruit ligt. Dat is opmerkelijk, het zijn namelijk twee verschillende systemen. Met alleen de oude gsm van Huub - die pocket swing uit 1996 die het nog steeds doet - als verbindingsmogelijkheid met de boze administratieve wereld, ga ik op zoek naar het hoe en waarom van het totaal van de wereld afgesneden zijn. Of ik me nog niet afgesloten genoeg voel vandaag.

De telefoonklachtendienst meldt opgewekt, dat de dienst wegens technische storing niet bereikbaar is. Probeert u het later op de dag nog eens!

De provider meldt, na zeven keer doorverbinden, dat er een betaling openstaat. We verbinden u door. De juffrouw van betalingen zegt: nee hoor, er staat niets open, ik verbind u weer terug. Dat dacht ik al, want ik weet van geen openstaande betaling af. Ik krijg weer een andere jongen, die zegt dat hij het modem weer voor me zal activeren. U kunt binnen een paar minuten weer on line, wilt u wel vast even uw pc resetten?

Ik reset mijn pc en het modem. En nog eens en nog eens, want ik kan nog steeds niet on line. Intussen, ik ben dan wel al twee uur verder, krijg ik kpn te pakken. Het blijkt daar wel om een oude openstaande rekening te gaan, die niet automatisch is geincasseerd in augustus, toen UWV me financieel had drooggelegd. Ik heb toen dacht ik alle niet geïncasseerde rekeningen naderhand voldaan. Deze heb ik over het hoofd gezien. Mijn fout.
We hebben nog tweemaal uw voicemail ingesproken om u te waarschuwen, zegt de mevrouw. Ja, maar dat kan ik niet horen, want ik ben al weken in gevecht met kpn, omdat op mijn mooie nieuwe telefoontoestel mijn voicemail alleen kraakt en ruist. U heeft zes nieuwe berichten, eerste nieuw voicemailbericht ... krrrrgggrrr. Dus al mijn geliefden weten, dat ze me niet moeten voicemailen maar e-mailen.

Als u vandaag nog het bedrag voldoet, zegt de mevrouw, sluit ik u vandaag weer aan. Maar u moet dan in december wel 160 euro extra voor aansluitkosten betalen.
Jezus, ook dat nog.

Ik wil dus inloggen bij de bank, maar internet doet het nog steeds niet. Ik pak de gsm om de provider weer te bellen. Maar ineens doet om duistere redenen de gsm het ook niet meer. Doodse stilte. Ik probeer een ander nummer: doodse stilte. Mijn gevoel van verlaten zijn begint aan paniek te grenzen, zo ontredderd, ontregeld ken ik mezelf niet. Ik sluit de gsm af, voer de pincode, Huub's geboortedatum, opnieuw in en dan doet hij het gewoon weer. Vreemd, dit heb ik nog nooit gehad.
De provider voor de derde keer gebeld. Doorverbonden, doorverbonden, doorverbonden. Een nieuwe helpdeskjongen: mevrouw, als het goed is moet het modem het over een paar minuten doen. Het is heel vreemd, u hebt geen betalingsachterstand, er is niets aan de hand, maar u bent door ons systeem toch afgesloten.
Ook hij snapt er niets van.

Nee dus. Ik reset de pc, maar hij zwijgt in alle talen. Het hele circus herhaalt zich. Dit wordt een kostbare grap, want ik moet dit allemaal mobiel afhandelen. Uiteindelijk beland ik bij een helpdeskjongen die er is voor de moeilijkste gevallen. Hij besluit de software te onderzoeken. Daarin staat misschien ten onrechte, dat ik in een bestand voorkom dat opdracht geeft mij af te sluiten wegens wanbetalen. Het kan wel even duren, mevrouw, maar blijft u wel aan de lijn? Ik ben volledig de draad kwijt. Ik voel me ellendig. Heb nu al urenlang de verbinding met de buitenwereld proberen te herstellen. Het vele werk dat ik vanavond af moet hebben, ik ben er nog niet eens aan begonnen. Ik zweef in een raar luchtledig. Wat overkomt me vandaag toch allemaal?

En dan gebeurt het. ‘Blijft u wel aan de lijn’, zegt de jongen en exact op het moment dat vier jaar geleden de huisarts ons alleen liet nadat hij in het infuus het sterven van Huub had ingezet, krijg ik voor de eerste keer vandaag van de provider door de telefoon een wachtmuziekje aangeboden. Ik schrik me te pletter, want het is "En ga niet weg", het liedje van Henk Westbroek dat Huub op een bepaald moment in die laatste weken steeds opnieuw wilde horen. Een verschrikkelijk nummer, maar voor hem betekende het toen kennelijk veel.
Waarom juist op dit moment juist dit lied? Ik zit er in tranen naar te luisteren, heb even geen enkel gevoel van bodem meer.

Het is inderdaad een softwarefout, mevrouw, onderbreekt ineens de jongen het lied. Ik was hem helemaal vergeten, zat verbijsterd te luisteren.
De software geeft op de een of andere manier aan de centrale door, dat u afgesloten moet worden, maar daar is dus geen enkele reden voor en dit gebeurt anders nooit. Onze excuses hiervoor. Ik haal u zo uit het bestand en kan over ongeveer een uur uw modem weer aansluiten.
Ik heb hier al veel meegemaakt, maar dit nog nooit, zegt hij ook nog.
Ik ook niet.

Er is meer tussen hemel en aarde dan wij weten, zegt men wel. Ik weet inmiddels dat áls er wat is, mijn provider dus voor de verbinding zorgt.
Want een minuut na het moment dat Huub vier jaar geleden stierf, om 12 minuten over 4, begint het modem heftig te knipperen en is mijn verbinding met mijn wereld hersteld.

Nou jij weer.

achtergronden
achtergronden
alma
alma
alma
alma