07-08-31 bij het einde van deze website


Ik ben hier een jaar dag na dag naar het verleden gereisd. Een verleden waarin de toekomst een zwart gat was. Heb tegelijkertijd als Alma Oostenwint dagelijks het heden bij bakken vol binnengehaald en op vele manieren in gerechtjes verwerkt. Het verhaal is verteld, het boek is uit. Tijd om deze website te laten gaan.

Sommige verhalen zijn natuurlijk niet uit. Die gaan gewoon door. Hoe wij omgaan met gezondheidszorg, met het kwetsbare spanningsveld tussen de politiek en het politieke, met vrijwilligers, met mantelzorg, de belofte dat ‘in dit land ieder zijn talenten moet kunnen benutten’ – de tijd zal het leren. Ik was van plan aan alle serietjes die onderweg zijn ontstaan netjes een einde te breien, maar heb daarvan afgezien. Ik heb het even geprobeerd, zo’n perfectionist ben ik wel. Maar het werden vreselijke stukjes. Belerend. Alma’s vingertje. Beter het te laten voor wat het is, veel losse eindjes, dus. Het lijkt het echte leven wel.

Toen ik aan deze reis begon, kon ik niet weten hoe het zou zijn. Ik dacht dat ik het wist, maar nee. Het was of ik een jaar een nogal bewerkelijk kind in huis had genomen dat ook als het zoet aan het spelen was, of een dutje deed, mijn volle aandacht nodig had. Ik moest er vroeger mijn bed voor uit, was er soms tot diep in de nacht nog mee bezig. Het was dag en nacht in mijn gedachten. Ik heb daardoor andere dingen niet of minder goed gedaan dan ik van die dingen of mezelf moest. Maar ik heb er geen seconde spijt van gehad. Wat is dat prettig werk, een website maken. Ik wist dat niet.
Om mij heen nog stapels mappen met artikelen over geschikte onderwerpen. Op de pc een Almabak vol ideeën, plaatjes, links. Lezers die komen vragen of ik niet door wil gaan. Nee, Alma Oostenwint is van meet af aan opgezet als een dans van een jaar voor drie websites en ik ga aan die uitgebalanceerde vorm beslist niet tornen. De komende dagen voeg ik nog overzichten toe die het voor nieuwe lezers gemakkelijker moeten maken in te stappen en hier de weg te vinden. Ook ligt een index op de dichters klaar. Onder die overzichten kan ik nog wat onderwerpen verstoppen die te mooi zijn om niet gauw nog even binnen te smokkelen. Ook de afdeling ‘links’, die al snel meer tijd vroeg dan ik had, wordt aangevuld en zal ik regelmatig controleren op dode links. Maar verder is het over en sluiten. Alma Oostenwint blijft on line en laat ik wegdrijven in de tijd.


Er zou eigenlijk een uitgeverij voor weblogs moeten bestaan. Een website als Alma Oostenwint maken is, ook als het gaat om tijdsinvestering en research, vergelijkbaar met het werken aan een roman. Wat zou het mooi zijn als je, net zoals een auteur met zijn manuscript naar een uitgever gaat, met je format onder de arm naar een uitgever of fonds kon stappen. Die je, als hij het ziet zitten, vervolgens in staat stelt het ding te maken zonder dat je onderweg verhongert of andere ongemakken.
Ik heb serieuze pogingen gedaan het digitale literaire schrijven onder de aandacht te brengen van de officiële ondersteunings- en stimuleringsfondsen voor schrijvers. Men had geen enkele belangstelling. Ondanks de toezegging die me nu een jaar geleden is gedaan dat ik een reactie op mijn voorstel over digitaal literair schrijven zou ontvangen - dank voor uw interessante brief, u hebt zeker een punt - heb ik nooit meer iets van ze gehoord. Ik vermeld dat hier niet omdat ik dat voor mezelf soms best spijtig vond. Ik heb het hele jaar het verlangen gehad, meer tijd aan Alma Oostenwint te mogen en kunnen besteden. Meer aan de teksten schaven, onderwerpen beter uitdiepen, strenger mijn eigen werk kunnen redigeren.
Ik vermeld het vooral en met nadruk, omdat door het afwezig zijn van fondsen het digitale schrijven dus zal blijven hangen in een sfeer van liefhebberij. Het aantal webloggers dat betaald logt, is (denk ik, ik heb geen goede data kunnen vinden) te verwaarlozen. Ik tel initiatieven als PayPerPost even niet mee. Ik had me kunnen laten sponsoren door een farmaceutische firma die me een aanbod deed, maar wilde onafhankelijk zijn. Er zijn wel ontwikkelingen gaande, bijvoorbeeld bij de Volkskrant-blogs, om de waardering voor en de kwaliteit van blogs te meten en de beste regelmatig naar voren te halen. Er zijn wedstrijden, zoals Dutch Bloggie waar de stijging van het aantal categorieën gelijke tred houdt met de ontwikkelingen op het net. Aandacht voor kwaliteit is er dus. Maar schrijven op internet blijft in het algemeen iets wat iemand doet in zijn eigen tijd. En het succes wordt net als in de media gemeten aan de bezoekersaantallen en aantal keren dat gelinkt wordt.
Ik beschouw Alma Oostenwint als een literair experiment, niet alleen wat betreft de vorm, maar ook de inhoud. Los van de vraag of het als experiment geslaagd is - daarover ga ik niet, dat maken de lezers uit - is mijn conclusie na een jaar hard werken dat het niet realistisch is zoiets te maken als je er je handen onvoldoende voor vrij hebt. Doordat er bij mijn weten geen voorziening is die mensen in staat stelt professioneel te experimenteren met nieuwe literaire vormen, inhoud en technieken, laat het internet onherroepelijk mogelijkheden liggen en doet het zichzelf tekort. Heel jammer.


Waar ik woon hebben we een theater met drie zalen. Alma Oostenwint had al snel de middelgrote zaal dagelijks tot de nok vol lezers. Die elke dag trouw naar de nieuwe voorstelling kwamen kijken. Er waren vele momenten dat uitgeweken moest worden naar de grote zaal en er nog mensen moesten staan. Op de dag dat Huub hier stierf was het bijvoorbeeld ineens dringen geblazen en dat gaf mij een hoop te denken.
Alma Oostenwint is geen gemakkelijke website, over kwetsbare en voor velen beladen onderwerpen. Ik had een bescheiden publiek, maar veel groter dan ik zelf had verwacht. Ik heb vaak met een gevoel van bewondering gedacht aan die honderden voor mij onbekende mensen die het opbrachten het verhaal dagelijks mee te volgen. Mij vaak reacties en commentaren stuurden die mijn zin om door te gaan alleen maar groter maakten. Ik heb dat erg gewaardeerd.
Het forum werd minder hevig gebruikt dan ik verwachtte. Dat is niet erg, het is goed dat het er was en er in deze tijd waarin vrijheid van meningsuiting vooral wordt gebruikt om luidkeels vrijheid van meningsuiting te eisen, ook bij Alma Oostenwint gelegenheid was vrij de mening te uiten en bijdragen te doen. Ik heb veel plezier gehad in Fons, die er zijn eigen filiaal opende en ons een paar maanden dagelijks trakteerde op steeds verrassende denkbeelden, verhalen, teksten. Bedankt, Fons!
Vanaf woensdag gaat het forum op slot, maar blijft wel te raadplegen. Ik laat er zo een laatste bericht achter voor wie later nog wil reageren. Reacties kunnen worden ingestuurd en worden dan alsnog toegevoegd.

Kortom, het was me een bijzonder genoegen. Tijd om af te sluiten en te gaan. U, lezer, zou me een groot plezier doen door me te laten weten wat u van Alma Oostenwint vond. Reacties zijn welkom op info[apenstaartje]almaoostenwint.nl
Vermeld er even bij of u bezwaar hebt tegen doorplaatsen op het forum, dan houd ik daar rekening mee. Zelf direct plaatsen op het forum is vanaf 5 september niet meer mogelijk.

Het ga u allen goed - dat het leven u mag brengen wat u ervan verwacht.

Alma Oostenwint

In 2000 bezochten we in Portugal het kunstenaarsechtpaar Bert Holvast en Barbara Walraven
Van Barbara mochten we kiezen uit een hele serie piepkleine aquarellen Huub koos de bovenste, ik die andere