07-08-31 geeft te denken

Er gebeurde iets waar ik nog even wat over wil zeggen.

Na het beëindigen van het dagboek van Huub's sterven, hier op deze website, heb ik nog een aantal afleveringen geplaatst met notities over de periode na het overlijden. Omdat het me zinvol leek, ook te laten zien wat er daarna gebeurde.

In de eerste stukken, geschreven in de eerste maanden na Huub's dood, kon ik me nog goed verplaatsen. Wat ik toen had opgeschreven stond me nog levendig voor de geest. Het kostte me geen moeite, dat wat ik had opgeschreven terug te halen.

Maar hoe meer van die aantekeningen ik doorlas en testte op bruikbaarheid voor deze website, des te vaker bekroop me de gedachte dat ik nu vond dat ik toen wel erg lang bleef hangen in het gevoel van verlies. Wat een gejeremieer, dacht ik op een bepaald moment zelfs hardop.

Waarmee ik maar wil zeggen, dat het niet zo vreemd is dat mensen om de rouwende heen zich na bepaalde tijd erg moeilijk kunnen verplaatsen in de gevoelens van de ander. Zelfs ik kon dat bij mezelf niet meer.

Wat twee dingen wil zeggen. Hoe eenzaam je bent als jij nog achter het gesloten gordijn van verdriet woont en mensen je huis voorbijlopen. Niet meer bij machte of bereid een blik naar binnen te werpen. Maar ook dat het mogelijk is dat het gordijn op zeker moment uit zichzelf opengaat. Dat je het ook zelf weer open kunt doen.

Niets pijnlijker en meer ontwrichtend dan vechten met verlies.